Depressief en onrustig in je hoofd

Hallo lieve mensen
Ik ben sinds 2010 er achter gekomen dat ik erfelijke cystenieren heb en ook op mijn lever. Nu heb ik mijn laatste bezoek in januari te horen gekregen dat mijn nierfunctie 18 procent is dus ook voor mij dit jaar dialyseren er aan zit te komen. Ook ik heb een buik waarvan je denk die kan wel 9 maanden zwanger zijn. Een donornier gaat voor mij niet heel makkelijk worden want ik heb bloedgroep o negatief en dat is vrij zeldzaam.
Nu bij mij inmiddels de boel in de verdrukking gebracht wordt is alles een stuk lastiger.
Maar goed ik heb een vraag eigenlijk.
Hebben jullie ook een periode gehad dat je geen puf en geen zin had om nog iets te gaan doen lichamelijk maar dat er in je hoofd van alles afspeelt maar omdat het lichaam niet wil dat je daar depressief van wordt?

Tags:

vermoeidheid

Beantwoord de vraag van Pienmien

(7 antwoorden)

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Dag Pienmien,

je verhaal is deels heel herkenbaar. Ik heb geen cystenieren, maar ik weet al 2,5 jaar dat ik chronische afstoting heb. Ik ben al twee keer eerder getransplanteerd. In het begin ging mijn nierfunctie heel snel achteruit en het afgelopen jaar ben ik stabiel gebleven op 19/20%. Op zich fijn, maar ik begin steeds meer klachten te krijgen en vooral last van bijwerkingen van mijn medicijnen voor de hoge bloeddruk. Ook heb ik bloedarmoede en daar ben ik zo moe van. Ik word er somber van op het moment. Misschien is het een idee om activiteiten te bedenken welke je nog kan en waar je vrolijk van wordt. Ik ben bijvoorbeeld weer gaan aquarelleren. Filmpjes van Insta erbij, heel laagdrempelig. Boeken lezen, series kijken, een oude hobby oppakken? En ik probeer elke dag wel even naar buiten te gaan, ook al wil mijn lichaam niet. Al is het even een loopje naar de supermarkt. Zie je toch weer even andere mensen en je bent in beweging. Ik weet niet of je een gezin hebt, maar ik vind het fijn om met mijn partner of kinderen af te spreken, dat ze mij even ergens mee naar toe nemen, zodat ik er wel op uit ga. Vertel aan je naasten, familie, vriendinnen dat het niet goed met je gaat en vraag of ze af en toe meenemen voor een boswandelingetje, samen lunchen, naar de film etc.. Als je somber bent, kan je natuurlijk ook altijd contact opnemen met je huisarts of maatschappelijk werk van de afdeling nefrologie. Veel sterkte, ook met het vinden van een geschikte donor. En mocht je nog eens van gedachte willen wisselen. Je mag me altijd een pb sturen.

Groetjes, Kim van Ierssel, moderator en niergetransplanteerd

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Dag,Pienmie
Ik zit zowat in net hetzelfde verhaal als u.
Juist ik ben nu 54 en mijn nierfunctie is nog 57 %.
Dus over de nierfunctie niet te klagen.
Maar ook heel grote cyste op de lever dat mijn buik in omvang toeneemt.
Dit vindt ik nog het lastigste van het probleem.
Verder is het afwachten hoe het allemaal verder evalueert.

Berenland

11 maanden geleden

een oud topic inmiddels. En dat verbaast mij wel. Want ik denk dat dit voor velen onder ons speelt. Het overkomt je maar. En je moet het samen met je partners/gezin maar redden. Ik heb het idee dat depressie's en gedachten in je hoofd een ondergeschoven kindje is. Werd er bij jou naar gevraagd door de Arts? En gaf je daar een echt eerlijk antwoord op? Ik vraag me wel eens af of mensen in je omgeving überhaupt begrijpen wat er in je omgaat.
Ik ervaar zelf vaak dat mijn 'gemoedsrust' toch wel veranderd is. Daar waar ik vroeger mensen uitlachte als ze traantjes hadden om een film moet ik me nu 'groot' houden bij het zien van echte tranen op tv. Of bij het horen van een rake tekst uit een song. En daar is natuurlijk helemaal niks verkeerds aan. Maar het geeft wel aan dat dit allemaal best wel invloed op je leven heeft. Zowel in je conditie, je dingen die je wel/niet meer kan doen. Ga zo maar door. Hele grote veranderingen staan op stapel. En hoe ga je daar mee om? Er zijn mensen die gaan zich verdiepen en stellen vragen. Maar er zijn ook mensen die kruipen het liefst achter een dikke boom om maar uit het zicht te blijven van (je werkgever? je vrienden? etc) En juist dat stukje is waar ik weinig over geschreven zie. We schrijven allemaal veel over de feitjes. vandaag bloed afname.. morgen moet ik naar... etc Maar wat het met onze bovenkamer doet? Daar hebben we het maar even niet over.

Is het omdat we ons niet echt bloot willen geven? Of dat stukje voor jezelf willen houden? Reageer gerust en laat eens weten hoe jij hiermee omgaat? of kun je hier niet mee overweg en heb je ergens hulp in gevonden?
Groetjes
Berrie

Een anonieme gebruiker

11 maanden geleden

Hai Berrie,
Je bent me net voor, mijn plan is om hier binnenkort een stukje over te schrijven. Ik speel al een tijdje met de gedachte om hier over te schrijven en bij mij de afgelopen dagen aan het bedenken hoe ik dit vorm ga geven. Dus word vervolgd.

Een anonieme gebruiker

11 maanden geleden

Ha ja, goed deze vraag weer in de schijnwerpers te zetten. Ik had hem niet echt gezien want indertijd lag ik op de IC.
Ik heb zelf wel eens iets geblogd rondom struisvogelpolitiek. Maar dat is toch niet helemaal hetzelfde, hoewel er wel overlap is met de vraag of je depressief wordt van weinig kunnen.
Ik kan wel melden dat ik daar ook niet vrolijk van word. Maar ik heb mijn weg in het "minder kunnen" wel aardig gevonden. Vooral door acceptatie en het zien van andere mogelijkheden om toch plezier te houden.
Al heb ik (toevallig) geen last van depressies, ik bezoek nu toch een psycholoog. We hebben mijn poel van onverwerkt, weggestopt leed al aangeboord. 😵‍💫
Wordt dus vanuit mij ook vervolgd.

Berenland

11 maanden geleden

@poolvosje Je omschrijft het zo mooi dat je je weg in het "minder kunnen" wel hebt gevonden. Ik vind daarom ook jouw naam op dit forum ook zo mooi passend bij je blogs. Want tja.... Een poolvosje treft een paar dingen in jouw persoonlijkheid heb ik het idee. Zeker als ik lees in je blogs. "Een veerkrachtig vlammetje in de vorst" Of wellicht nog beter omschreven: 'Een kameleon van de kou' Deze metafoor benadrukt zijn ongelooflijke vermogen om van kleur te veranderen (wit in de winter, bruin in de zomer) om op te gaan in de omgeving. Dit symboliseert aanpassingsvermogen en overleving.
En nee ik ben niet zweverig hoor! :) Maar aan die metaforen moest ik wel denken bij je naam die je gebruikt!

Groetjes
Berrie (die wacht op wordt vervolgd)

Een anonieme gebruiker

11 maanden geleden

Oh! Berrie, je wordt steeds poëtischer! 🪶📜
(Je boort mede door jouw aandoeningen je schrijverskant aan! 💙)

Gerelateerde vragen

Rusteloze benen Vele jeuk Welk nier van mij is beschadigd

Heb jij ook een vraag?

Laat anderen met je meedenken.

Stel je vraag