De apathie na een druk jaar van onderzoeken e.d.
Het afgelopen jaar het “transplantatiecircus” in geweest om te bepalen of ik er goed genoeg voor ben. Een hoop geprik van bloed, CT Scans, PET-scans, vaatonderzoek en wat al niet meer. Alhoewel het doel van elk onderzoek duidelijk was, het ziekenhuispersoneel superaardig is, brengt het onbewust toch weer spanning met zich mee. Want onderzoeken betekent uitslagen. En uitslagen kunnen soms alle kanten opgaan. In mijn geval is het allemaal goed uitgepakt. Mijn lijf is helemaal goed. Alleen de nieren pruttelen op ongeveer een kwart van wat ze normaal gesproken doen. Aan de andere kant: onder controle zijn bij een ziekenhuis geeft ook een bepaalde rust.
Daarnaast moest ik natuurlijk mijn gebit ook laten keuren door de tandarts en daar was nogal wat mis mee, maar dat had ik wel verwacht. Door alle mantelzorg had ik dat soort dingen on hold gezet en daar krijg je dan de rekening van gepresenteerd. En een ongebreidelde tandartsangst speelde ook mee. Gelukkig heeft mijn nieuwe tandarts me daar vanaf geholpen. Ik weet niet wat ze tegenwoordig allemaal anders doen bij een tandarts, maar ik lag uiteindelijk ontspannen en pijnloos in die stoel.
En toen ik dan toch zo goed bezig was, besloot ik ook te verhuizen. Helemaal ideaal: gelijkvloers, goed geïsoleerd en klaar voor wanneer het eventueel wat minder met me zou gaan. Daar zit ik dan in een nieuwbouwappartement. Alle reden tot vrolijkheid, maar ik denk dat ik mijn kruit verschoten heb voor dit jaar, want de inspiratie om dit huis naar mijn zin in te richten is helemaal weg. Normaal ontspruiten bij zo’n heugelijk feit allemaal dingen in mijn hoofd die ik dan op dat huis los zou kunnen laten. Maar nu…. niets. Bijna apathisch kijk ik naar mijn witte muren, de lege woonkamer en mijn kale badkamer en het kan me niet eens zo veel schelen. Komt misschien ook door de donkere tijd. Maakte het mij in mijn jongere jaren niet uit of het nu koud, warm, donker of licht was, vandaag de dag is dat een ander verhaal. Besteed ik nu aandacht aan dat huis dan zegt een stemmetje in me “Ga toch lekker naar buiten, man. Ga wandelen, ga fietsen zo lang het nog kan!”. Dus dat helpt ook niet. En natuurlijk de onzekerheid betreft die nieren die er toch altijd enigszins is en regelmatig een stempel drukt op de dag.
Ik heb mijn hoop dus gevestigd op het nieuwe jaar, de lenteperiode die mij, hoop ik, nieuwe zin en inspiratie zal geven.