Ervaart jouw kind angst, stress en pijn bij medische handelingen?

Als dat zo is heeft het soms grote gevolgen, zoals verlies van vertrouwen, negatieve effecten op genezing en zelfs trauma bij kinderen. Herken je dit bij jouw kind en hoe handel jij bij deze extreme angst van je kind?
Deel hier jouw ervaringen en tips met anderen.

Geïnteresseerd in de werkwijze van andere zorgverleners?
Bij het PROSA kenniscentrum hebben ze veel ervaring met kinderen met deze extreme angsten. Met hun ontwikkelde methodes en technieken willen ze zorgen dat bij elke medische handeling comfort bij het kind voorop staat en evenveel prioriteit krijgt als de zorg zelf.

LEESTIP: https://www.nieren.nl/nieuws/3701-heeft-je-kind-pijn-of-angst-bij-medische-handelingen-prosa-zet-zich-in-voor-comfortabele-zorg-voor-kinderen

Tags:

chronisch zieke kinderen

ouders

Beantwoord de vraag van Communitymanager

(8 antwoorden)

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Vorige week heeft onze dochter met haar prikangst medische lachgassedatie gehad in het Radboudumc te Nijmegen. Haar onderbewuste was zo sterk, dat het bloedprikken helaas toen ook onmogelijk was.
Vanavond was de thuiszorg er om haar de EPO toe te dienen. De kinder thuiszorg gaf aan dat zij gespecialiseerd zijn bij trauma bij prikken. Helaas is deze super aardige man, na 1,5 uur (incl kennismaking) weer weg gegaan. Het is niet gelukt. De angst is te groot.
Ik heb m’n dochter alle motiverende woorden de afgelopen maanden gegeven, maar mijn woorden zijn op. Ze wil echt niet. En haar in de houdgreep nemen en het maar gewoon doen vindt ik ook geen optie.
Andere mensen hier ervaring mee of tips voor ons?

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hallo Chasie,
Misschien heb je hier iets aan: https://info.mumc.nl/pub-1687
Beide zijn in het Radboud beschikbaar op de kinderdialyseafdeling, vraag hiernaar. De kindernefrologen weten meer over deze methoden.
Misschien dat de VR brillen er ook al zijn: https://www.radboudumc.nl/nieuws/2024/benefietavond-voor-radboudumc-amalia-kinderziekenhuis en mag ze hiervan gebruik maken.
Ik hoop dat ze over deze manier over haar angsten heen komt.
Wat mij persoonlijk erg hielp was (op 12 jarige leeftijd), om dingen zelf te leren doen zoals het epo prikken i.c.m. met dat ik de reden erachter heel goed begreep en wist wat er gebeurde (het slecht, futloos voelen) als ik dit niet kreeg. Met het geduld van een lieve verpleegkundige heb ik dit zelf leren spuiten, ondanks dat ik het zelf ook wel heel eng vond.

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hallo Chasie,
Hoe gaat het nu met jullie dochter?
Nog steeds zo angstig of is er iets gevonden waardoor ze haar angsten onder controle heeft gekregen?

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Mijn dochter heeft ook prikangst en we zijn hier jaren mee bezig geweest. Van de parkpoli in het LUMC, kinderthuiszorg Nederland, kinderpsycholoog, EMDR, speltherapie, meditatie, prikrituelen tot aan het verdoven en hulpmiddelen voor tijdens het prikken, inmiddels zijn we van alle markten thuis. Het gaat nu veel beter. Vraag gerust ik deel graag wat ons heeft geholpen. (Anders wordt het een heel lang verhaal ☺️) Ik ben ook benieuwd hoe het met de dochter van Chasie gaat, hopelijk hebben jullie je weg inmiddels gevonden!

Raymond

2 jaar geleden

De reacties in dit gesprek zijn openbaar. Heb je een vraag aan Wendy over wat haar dochter geholpen heeft in het leren omgaan met prikangst dan kan dat ook met een persoonlijk bericht. Hiertoe dien je wel ingelogd te zijn. Vervolgens de naam Wendy21 in haar bijdrage aan te klikken en vervolgens de blauwe balk met “schrijf een bericht”. Vervolgens kun je Wendy vragen naar haar ervaringen wat haar dochter geholpen heeft. Uiteraard is dit een persoonlijke ervaring en uiteraard geen medisch advies.
LEESTIP: https://nierstichting.nl/nieuws/heeft-je-kind-pijn-of-angst-bij-medische-handelingen-prosa-zet-zich-in-voor-comfortabele-zorg-voor-kinderen

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Hallo Raymond.
Ik ken het artikel dat je doorgestuurd hebt. Het verbaasd mij echter dat er over de lachgas sedatie zo weinig bekend is in de wereld van de kindergeneeskunde (zoals gesuggereerd word in dit artikel).
Mijn man kreeg dit note bene aangeboden bij onze eigen tandarts, aangezien hij door lomp handelen bij een eerder tandarts angst voor de tandarts had opgebouwd (het vertrouwen in tandartsen was volledig kapot). De vergoeding van deze lachgas therapie moest wel speciaal worden aangevraagd en goedgekeurd door de zorgverzekering. Maar na één behandeling met lachgas was hij over zijn angst heen, nu wist hij hoe deze tandarts behandelde (voorzichtig en met goede uitleg) en was hij zelf door de lachgas ook ontspannen. Deze ervaring zorgde ervoor dat hij de volgende keer zonder lachgas kon.

Ik weet dat prikangsten bij kinderen heel ver kunnen gaan, en als kinderen afhankelijk zijn van hemodialyse is dit wel een probleem. Soms zijn kindernefrologen hierdoor genoodzaakt om de kinderen onder narcose! te laten dialyseren en dat drie (soms vier) keer per week...
Maar ja als alles geprobeerd is en dit de enige oplossing is…
Het is te hopen dat dit soort kinderen snel getransplanteerd kunnen worden en dan in de toekomst door deze (extreme) vorm van sedatie nu, over hun angsten heen groeien en geen traumatische herinneringen eraan over houden, zodat het in de toekomst allemaal minder angstig is voor hun.

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Het is echt te hopen dat het kidnie project zijn doelen gaat bereiken. https://www.kidnie.nl/
Naast het doel om vóór 2035, 25% van de kinderen met een nierziekte te kunnen genezen zou het ook heel fijn zijn dat het doel om de behandeling van een nierziekte kindvriendelijker te maken. Weg met die overmaat aan medicijnen en vervelende injecties!
Dus laten we ons inzetten om https://www.kidnie.nl/ zoveel mogelijk bekendheid te geven! Want bedenk dat kinderen met een nierziekte momenteel, voor de rest van hun leven nierpatiënt blijven!

Een anonieme gebruiker

2 jaar geleden

Wij lopen in het Radboudumc met ons kind (8) en ik heb een behoorlijke weg af moeten leggen wat dit stukje betreft. Toegegeven, het feit dat mijn zoon naast de nieraandoening ook nog een ontwikkelingsachterstand heeft en Autisme en ADHD maakt het er zeker absoluut niet allemaal makkelijker op. Maar toch. Het begon 2 jaar geleden met mijn vraag naar het team toe of we niet onderhand emdr aan moesten gaan bieden aan ons kind, aangezien ik toch echt wel tekenen van trauma (veiligheids gedrag) begon te zien. Dit werd compleet genegeerd. Toen ben ik het zelf gaan regelen, en heb emdr behandeling gekregen bij een psychatrisch centrum (met succes!). Ondertussen had ik advies gevraagd aan maastricht hoe ik de zorgverleners in het radboud zover kon krijgen dat ze mijn hulpvraag zouden gaan begrijpen. In maastricht heb ik het gesprek gehad die ik liever in het Radboud had gewenst. Dat vond ik best wel pijnlijk. Want het radboud is eigenlijk ons '2e thuis'. Ook stichting kind&ziekenhuis hebben mij hierin goed ondersteund. Dus mijn hulpvraag ge-herformuleerd, en vroeg ik in overleg om een uitgebreid op maat gemaakt prikplan voor ons kind te maken. Dit verliep in begin ook moeizaam en stroef, waardoor ik maatschappelijk werk erbij heb moeten halen om het voor het Radboudumc duidelijk te krijgen wat nu precies mijn vraag was (gewoon een gedegen prikplan die aansluit op de belevingswereld van mijn kind). Uiteindelijk, na 4 maanden met heel veel pijn en moeite nu dus een goed aangepast prikprotocol, waardoor sedatie tot nu toe blijft voorkomen. En mijn kind geen angst meer ervaart tijdens het bloedprikken. Maar het heeft me heel wat voeten in aarde gekost, en daar vond ik toch echt wel iets van. Hen dit ook duidelijk laten weten. Hen gewezen op Maastrichtumc, op PROSA, op stichting Kind&Ziekenhuis en op Piet Leroy (arts die zich hard maakt voor het kindperspectief in dit opzicht) en de visie van Chiel Egberts (over driehoekskunde in de zorg). Maar ik blijf een beetje het gevoel hebben alsof ik tegen een muur praat, en het nog steeds niet heel serieus wordt genomen (och, daar heb je weer zo'n over-enthousiaste moeder). Ik vind het lastig dat ik als moeder zo moet vechten om gehoord te worden, en serieus genomen te worden als het aankomt om trauma-preventief te handelen, maar probeer ook dingen los te laten (ik merk namelijk nog steeds dat pedagogisch werkers weinig kennis hebben, en weinig initiatieven tonen om goed samen te werken met ouders (ze plannen bijv. van te voren geen gesprekken in om te praten over wie mijn kind is en wat wel of niet zou kunnen helpen) en de dingen die in het plan staan niet altijd goed oppikken). Ze laten in mijn optiek nog weinig merken dat ze bezig zijn met trauma-sensitief werken. Het is nog niet volledig geintegreerd in hun totale werkmethodiek. Ik besef me heel goed dat het werkveld erg complex is, en dat perfectie niet bestaat. Dat werk op maat soms een zoektocht is, en dat men niet altijd alles kan weten. Maar ik voel me soms echt een enorme 'zeur-ouder', terwijl ik alleen maar het proces probeer te bewaken voor mijn kind. En zorgverleners juist probeer te stimuleren om met me samen te werken, met me mee te denken, Mij te zien als een 'samenwerkingspartner' ipv 'die moeder'. Toch, ondanks die strijd, ben ik heel erg blij dat ik me er zo in vastgebeten heb, en toch continu pogingen heb gewaagd om nader tot elkaar te komen. Mijn zoon zag laatst een filmpje van een kind die bloedprikken eng en spannend vond. Zijn reactie: tjonge jonge, wat een drama. Bloedprikken is toch helemaal niet eng of spannend? Hij snapte er niks van! Bij hem gaat het namelijk allemaal zo makkelijk nu. En dat is het grootste compliment wat ik kon krijgen op al dat zwoegen, met al die gesprekken, en telefoontjes die heel mijn energie wegslurpte. Het heeft heel wat gekost, maar uiteindelijk heb ik wel mijn doel bereikt. Ik hoop dat het in de toekomst net zo goed mag gaan voor mijn kind, maar het proces mag wel iets makkelijker!

Gerelateerde vragen

Op zoek naar ouders / ervaringsdeskundigen (behandel)keuzes maken voor/ met/ door, uw kind? Onderzoek naar ontwikkeling nieren van te vroeg geboren kinderen

Heb jij ook een vraag?

Laat anderen met je meedenken.

Stel je vraag